WEEK 40 EN 41

Hey!

1 juni, in het fins 1 kesäkuu, wat letterlijk betekent 'zomermaand' en dat zal ik geweten hebben. De maandag en de dinsdag heb ik niets anders gedaan dan met vrienden aan het meer gezeten. De sfeer is er enorm zalig en door de niet-ondergaande zon kan je het lang trekken.
Op woensdag heb ik met mijn gastmoeder en -zus de boot vanuit Helsinki naar Stokholm genomen. De trip heen en terug nam twee nachten in beslag, met als gevolg dat we slechts een paar uur in Zweden waren. Het regende de hele dag, wat behoorlijk jammer was. Stokholm is een mooie stad en we hebben enkele dingen gaan bezoeken.
Toen we vrijdag terug aankwamen in Helsinki heb ik direct de trein genomen naar Tampere. Daar werd het jaarlijkse Sauna Open Air gevierd. Neen, dat was geen bijeenkomst waar iedereen samen naakt in een openluchtsauna gaat, maar een driedaags metalfestival. Ik ben er naartoe geweest met een vijftiental mede-uitwisselingsstudenten en het was leuk om velen terug te zien. Maar natuurlijk waren de bands het interessantst. Er waren veel finse bands zoals Amorphis, Medeia, Apocalyptica, Finntroll, Stratovarius en nationale trots Nightwish. Ook enkele buitenlandse bands waren vertegenwoordigd. Onder andere Duff McKagan's Loaded, Soilwork, Mötley Crüe, en mijn helden Kamelot uit de USA. Het was naar mijn ervaring een redelijk klein festival, maar toch heel plesant. Het jammere was dat het weer niet echt meezat en dat er geen camping was. Ik heb dan drie nachten bij mijn Belgische mede-AFSer in Tampere overnacht.

Week 41 begon dan weer met het mijn gewoonlijke finse vakantieleven: aan het meer zitten en 's avonds naar bars gaan. Daarnaast had ik ook enkele afspraken met AFSers omdat we echt aanvoelen dat deze dagen de laatste zijn dat we elkaar kunnen zien. We zeggen wel altijd 'we gaan elkaar nog terugzien', maar je weet nooit wat de toekomst brengt. En de meeste van mijn beste vrienden wonen op een ander continent, dus dat maakt het ook al minder gemakkelijk...
In het weekend hadden we dan een Last AFS-camp. Met z'n allen gingen we naar Ruunaa, een plaatsje dicht bij de Russische grens. Daar hebben we de rapids afgevaren, in de rivier gezwommen en vooral van elkaars aanwezigheid genoten. Toen de volwassenen al lang in dromenland lagen, waren de kindertjes tot kot in de nacht verstoppertje en cricket aan het spelen. Het was heel leuk ent triest tegelijk, maar daar had niemand het over. We probeerden ons zo veel mogelijk voor de laatste keer samen te amuseren, en dat lukte ook.

De volgende post zal slechts over een week en een half berichten, want mijn tijd zit er hier zo goed als op. Vele mensen maken me daar ook attent op en dat vind ik niet zo leuk. Ik weet nooit wat ik moet antwoorden. Natuurlijk ben ik SUPERblij om iedereen terug te zien en eindelijk terug thuis te zijn. Maar aan de andere kant... Dit jaar was zo'n unieke ervaring en het komt NOOIT meer terug... En er zijn hier ook een paar mensen die door mij zullen gemist worden... Nuja ik probeer daar nog zo weinig mogelijk aan te denken. Als ik mijn valies in mijn kast zie, denk ik dat het nog lang niet nodig is om te beginnen, terwijl dat eigenlijk wel zo is... Ik panikeer soms wel om dit alles achter te laten, maar het besef dat ik terugkom is er totaal nog niet. Dit is ook de reden waarom ik nooit kan antwoorden als mensen vragen wat ik de eerste dagen ga doen. Ik kan niet inschatten hoe ik me dan ga voelen en tot welke dingen ik al dan niet in staat zal zijn. Ik zal elk moment moeten afwachten. Hopelijk verstaat iedereen een beetje dat de aankomende periode niet zo gemakkelijk zal zijn voor mij.

Tot de volgende, tot de laatste (zucht).